Same Same but different

In Vietnam kwamen we redelijk vaak de zin `Same Same but different` tegen. Ze roepen het overal over. Pepsi of Coca Cola? Same Same. De tour van hun of die van ons? Same Same. Boot of bus? Same Same. King size bed of twijfelaar(tje)? Same Same. Dollars of dong? Same Same. Heren of dames toilet? …you get the picture…

Een beetje Google`en op die woorden leverde mij wel weer een verassing op. Peter Moore, schrijver van onder andere de briljante reisverslag boeken `No shitting in the toilet`, `Van hier naar daar`, `Swahili voor beginners` en `Een Vespa met een uitzicht` heeft een boek(je) geschreven over zijn tien daagse trip door de Mekong Delta… op een 1968 150cc Vespa(!) getiteld `Same Same but different`.

Ik heb het boekje nog niet gelezen, maar ik ben nu al jaloers! (En onder de indruk. Want zelf het verkeer in? In Saigon? Held!)

Haagse Vespa Club

URL: www.haagsevespaclub.nl

Ik had er geen idee van dat er een zeer actieve Haagse Vespa Club was. Ok, de site biedt je op dit moment alleen nog maar een forum, maar goed, alles is wat dat betreft op het forum aanwezig. Een agenda, gallary, smallframe`s, largeframe`s, modding and customizing, spot de Vespa en natuurlijk een Te Koop en Gezocht.

Dus waar heb je dan nog een site voor nodig? Mooi om een regenachtige zaterdag ochtend op door te brengen in ieder geval en natuurlijk om bij te lezen over het laten schouwen van een Vespa.

Vespa plan – stap 0: Verzekeren

Zo`n 11 jaar geleden mocht ik de wereld van gemotoriseerde voertuigen betreden. Ok, de cc inhoud mocht nog niet groter zijn dan 50cc, maar dat was dan al heel wat. Ik had van mijn zuur verdiende centen een geweldige scooter gekocht. Een Honda Dio SR. Het ding was klein, super wendbaar en trok op als een gek. Een kleine drie maanden heb ik daar op rond kunnen scheuren totdat ik werd aangehouden door de politie omdat mijn buur(t)jongen die ik een lift naar huis gaf geen helm ophad.

Op zoek naar het Nederlandse plaatje wat op een geimporteerde scooter hoort te zitten kwam de politie tot de slotsom dat deze niet aanwezig was en trokken ze de conclusie dat de scooter illigaal in Nederland was. Dat klopte ook want eigenlijk wist ik en de verkoper dat deze met de inboedel van zijn dochter uit Japan mee was gekomen. Ik kwam eraf met een waarschuwing en de mededeling dat mochten ze me nog een keer zien rijden, de Honda ingenomen zou worden. Je kan zo`n ding dan alsnog in laten voeren maar dat koste toen rond de ƒ3000,-, geen goed plan dus.

De man die mij de scooter had verkocht had gelukkig gezegd dat mocht ik er ooit mee in de problemen komen, hij de Honda weer terug zou nemen en ik mijn geld terug zou krijgen. Gelukkig was dit een goudeerlijke vent en hield hij zich aan z`n woord. Maar ja, je bent dan eindelijk 16… dus op zoek naar vervanging.

Nou had de broer van een vriend van mij een Vespa, ik geloof een PK50. Metalic donker rood gespoten en een vriend van hem had weer een Vespa PX200, metalic donker blauw. En dat waren toch eigenlijk ook wel super mooie dingen. Nog echt van metaal, mooi geluidje en je kon er nog zelf aan prutsen ook. Toevallig kwam ik een oude kennis tegen die er nog één had staan en die hij kwijt wilde. Voor 1/3 wat ik voor de Honda betaald had was ik nu in het bezit van een Vespa PK50s uit 1984. Dankzij de broer van die vriend van mij was ik in contact gekomen met de Vespa Club en als je daar lid van was, kon je een verzekering afsluiten voor de helft van de prijs. En ja, een schakelscooter is wel wat duurder in de verzekering dan een automaatje.

Het ding zag er echter niet uit. Gedeukt, incompleet, zwart, paars en geel en overal OXBOW stickers erop. Ik denk dat ik er een paar maanden op rond heb gereden (met de stickers eraf en het geel en paars verwijderd). Een vakantie naar Wannerperveen mee heb gedaan en het toen tijd vond om eens te kijken of ik zo`n Vespa ook uit elkaar zou kunnen krijgen. Zeker wel! De Vespa was compleet gestript, en dat was het makkelijke gedeelte. Bij verschillende dealers heb ik onderdelen weten te sprokkelen die aan vervanging toe waren en nog wat extra beugels en een handschoenenkastje die er niet op zat. Het motorblok heb ik helemaal schoongemaakt en de cilinder vervangen. Dankzij mijn neef die toen bij Scania werkte konden de metalen onderdelen, na eerst gezandstraalt te zijn, een prachtig dompelbadje krijgen wat het roesten tegen moet gaan en een metalic donker groene kleur gespoten worden.

Ik denk dat ik in totaal weer zo`n 6 maanden heb moeten fietsen totdat alle onderdelen weer in elkaar zaten, de bedrading nagelopen was en het blok weer onder de blinkende Vespa hing. Maar het resultaat mocht er zijn. Voor zover ik weet reden er op dat moment drie Vespa`s in Meppel, en één daarvan was van mij!

In `97 ben ik gaan studeren in Den Haag en is de Vespa in Meppel achter gebleven. Totdat een goeie vriend van mij ook in Den Haag ging wonen en met het plan kwam om mijn Vespa en zijn Simson naar Den Haag te rijden. Een deel van dat verhaal kan je hier lezen. Sindsdien staat de Vespa in Den Haag en rijdt ik er eigenlijk nauwlijks op. Zij is ook weer meeverhuist naar Scheveningen en staat daar nu in de kelder. Maar in 2006 is iedereen verplicht zijn/haar brommer te laten schouwen en een kenteken bewijs te verkrijgen voor zijn voertuig. Hier zijn vier stappen in te onderscheiden;

  1. Schouwing
  2. Kentekenbewijs
  3. Kentekenplaat
  4. Verzekering

Nou vond ik dit eigenlijk wel een goed excuus om mijn Vespa weer te verzekeren en er weer wat vaker op te gaan rijden, misschien zelfs naar mijn werk want de routeplanner beweert dat ik hier zo`n 35 minuten over zou moeten kunnen doen. En dat is beter dan 50 minuten file rijden.

Voor een schouwing moet je naar een dealer bij jou in de buurt. Maar om daar met je Vespa te komen moet `ie dus wel verzekerd zijn. Dus voor mij zijn er eigenlijk nog twee extra stappen;
0. Verzekeren
5. Vespa rijklaar maken

Stap 0 kan ik nu afvinken, nog vier te gaan, want zij rijdt wel, na twee jaar en even de bougie schoongemaakt te hebben… maar nog niet zoals een Vespa behoort te rijden.

Brommer verhaal

Rond 15:00 ‘smiddags schroefden we de laatste bouten weer vast, met een laatste handig tip om wc papier mee te nemen voor onderweg vertrokken we dan toch eindelijk. MeppelDen Haag, met als tussenstop de flat van mijn zus in Utrecht. We waren met bijna alles uitgerust, wat te eten, wat te drinken, opgeladen telefoons, een klein beetje gereedschap en een wc rol. “Je weet maar nooit..” en dat wisten we toen inderdaad nog niet.

De oude Simson van G. snorde er over, pas in z’n vier heeft ze het perfecte geluidje en gaat dan ook harder dan mijn Vespa pk 50. Maar ze klonken allebei goed en we genoten van het weer, de omgeving en de brommende apparaten onder onze kont. Het trillen van de Vespa wekte een oud en vertrouwd gevoel bij me op, het was minstens vier jaar geleden dat ik er een lang stuk op had gereden en dat kon ik aan haar voelen. Af en toe loeide ze op alsof ze wilde zeggen dat ik haar dat nooit weer zo lang moest laten wachten, later zou ze me dit nog duidelijker maken.

We waren redelijk snel langs Zwolle gereden en uiteindelijk een rustplekje gevonden in Kampen. Onderweg hadden we nog even getankt en had ik een aanbieding zien liggen van een set dopsleutels voor Fl 5,-. Da’s geen geld voor zo’n setje, maar verwacht er dan ook niet teveel van. Maar: “Je weet maar nooit…” stond nog vers in mijn geheugen gebrand.

“Kut!” Vloekte ik door het midden van de nacht toen een van de dopsleutels dol was gedraaid. “Die verdomd goedkope sleutelset ook! En het zijn nog een keer dopsleutels ook, terwijl we nu voor de cilinder toch echt steeksleutels nodig hebben!” Het was tegen drieen en onder het vale licht van een bushokje stond mijn Vespa zonder zijkappen (de billen) stil en vermoeid op de standaard. De cilinderkop zat los en daardoor was er een pakking uitgeknald, letterlijk. Ook al konden we de cilinderkop maar een paar milimeter heen en weer schudden, het geluid van de Vespa gaf te kennen dat dit niet goed was, of zou kunnen komen.

De oude brommers stonden vermoeid uit te rusten terwijl wij even naar het thuisfront belden hoe het tot nu toe ging; “Heel af en toe slaat die van mij stil, maar na een paar keer heen en weer rijden is alles weer normaal” melde G. met een opgewekte stem. “Nee, het gaat prima. We hebben het onwijs naar ons zin. Niks aan het handje” was toen nog mijn goedgehumeurde melding. We voelden ons goed, we waren mannen van de wereld met respect voor het oude en respect voor de natuur. Nog nooit heb ik me zo vrij gevoeld als het stuk wat we getourt hebben van Meppel naar Kampen.

We gingen verder richting de stranden, strand Horst en strand Nulde. Met de auto scheur je er langs met minstens 140 km/u. Het laatste stukje Nederland zonder flitspalen. Maar met 50cc geniet je van de omgeving. Wat een mooi stuk land, wat een prachtig stukje natuur. Dit was niet meer alleen een trip om de brommers in Den Haag te krijgen, dit werd een mijlpaal, een herinnering om nooit meer te vergeten.