Het begin

Verwacht nou niet direct dat ik me compleet helemaal bloot geef en dat je me helemaal door hebt wanneer je dit gelezen hebt. Dan zou je een keer met N. moeten praten want die kent me beter dan wie dan ook, denk ik. Maar ik heb wel gemerkt dat het tikken / schrijven me de laatste tijd beter afgaat dan het lullen. Vreemd genoeg, want ik heb veel geluld altijd.

Toch is er iets veilig aan schrijven. Men leest eerst heel je commentaar, opmerkingen, gedachten door voordat ze reageren. Daardoor ontstaat er misschien meer begrip voor hetgeen wat er geschreven / gedacht wordt. Ook kan je schrijven wat je wil, als men het niet wil lezen worden ze niet gedwongen en kunnen ze die paragraaf of heel de pagina skippen, anders dan dat je tegen iemand aan staat te praten en die draait in een keer z’n rug om.

Maar goed, om hier een beetje mijn gedachten op te plaatsen spreekt me aan de ene kant wel aan, een log is een beetje slecht excuus voor het mannelijk geslacht om een dagboek bij te kunnen (Mogen) houden. Aan de andere kant is het natuurlijk een enge gedachte. Iedereen kan het lezen en een reactie erop geven. Je moet dus oppassen wat je schrijft in dit ‘vol van vrijheid van meningsuiting’ land.

Hoewel dit nu alleen nog maar op het intranet van Foricio staat en er dus waarschijnlijk geen aanstoot van genomen wordt…maar toch. Je zet wel een deur open naar je gedachten die je anders niet (met zomaar iedereen) zou delen.
Maar het schrijven bevalt me, ik vindt het lekker, ik voel me er goed onder…en als iets goed voelt moet je er mee door gaan.